วัดป่าโมกวรวิหาร

ในพระราชพงศาวดารกล่าวว่า ก่อนที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชจะยกทัพไปรบกับพระมหาอุปราชได้เสด็จฯ มาชุมนุมพลและถวายสักการบูชาพระพุทธรูปองค์นี้ ต่อมากระแสน้ำเซาะเข้ามาใกล้พระวิหาร สมเด็จพระศรีสรรเพชญ์ที่ 3 โปรดเกล้าฯ ให้พระยาราชสงครามเป็นแม่กองงานจัดการชะลอลากให้ห่างจากแม่น้ำเดิม และมีสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระ เสด็จฯ มาควบคุมการชะลอองค์พระให้พ้นจากกระแสน้ำเซาะตลิ่งพัง เพื่อนำไปไว้ที่วิหารใหม่ วัดตลาด ห่างจากฝั่งแม่น้ำ 168 เมตร โปรดฯ ให้รวมวัดตลาดกับวัดชีปะขาวเป็นวัดเดียวกัน พระราชทานนามว่า วัดป่าโมก เพราะบริเวณนั้นมีต้นโมกมากมาย

นอกจากนี้ มีวิหารพระพุทธไสยาสน์ สร้างในรัชสมัยพระเจ้าท้ายสระแห่งกรุงศรีอยุธยาเป็นพุทธศิลป์สถาปัตยกรรมสมัยอยุธยาตอนปลาย วิหารก่ออิฐถือปูนเครื่องบนไม้หลังคา ฐานอ่อนโค้งสำเภา และวิหารเขียน ที่เล่าขานกันว่า ผนังวิหารด้านที่หันออกสู่แม่น้ำมีแท่นสูง ซึ่งเป็นแท่นที่พระมหากษัตริย์มาประทับยืน มีมณฑปพระพุทธบาท 4 รอย หอไต และศาลเจ้าแม่ช่อมะขาม