วัดไทร

ตั้งอยู่หมู่ที่ 5 ตำบลชีน้ำร้าย เดิมชื่อว่า วัดทะยาน กร่อนมาจากคำว่า ท้ายย่าน มีเรื่องเล่าว่าเคยมีพระธุดงค์รูปหนึ่งมาพบวัดร้างนี้ เห็นว่าบริเวณโดยรอบมีต้นไทรขึ้นอยู่หนาแน่น จึงบอกชาวบ้านให้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น วัดไทร สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา วัดแห่งนี้มีลักษณะพิเศษ คือเป็นวัดที่มีรากต้นโพธิ์ยึดกำแพงโบสถ์ที่ประดิษฐานองค์พระประธานไว้โดยรอบ องค์พระประธาน เดิมเรียกกันว่า หลวงพ่อขาว หรือหลวงพ่อทะยาน ปัจจุบันเรียกว่า หลวงพ่อวัดไทร คนในท้องถิ่นเล่าต่อกันว่า แต่เดิมองค์พระประธานเป็นหุ่นปูนหุ้มแผง ต่อมาถูกทหารข้าศึกสุมไฟหลอมลอกเอาทองไปหมดเหลือแต่หุ่นปูนข้างใน องค์พระพุทธรูปถูกตัดเศียรไป ชาวบ้านจึงได้ร่วมกันนำเงินมาบูรณะต่อเศียรพระพุทธรูป