โบราณสถานเตาเผาแม่น้ำน้อย

ตั้งอยู่บริเวณวัดพระปรางค์ (ชัณสูตร) เป็นแหล่งผลิตเครื่องปั้นดินเผาขนาดใหญ่ที่สุดในสมัยกรุงศรีอยุธยา ระหว่างปี พ.ศ. 1914-2310 ลักษณะเตาเผาเป็นแบบระบายความร้อนเฉียงขึ้น ก่อด้วยอิฐ ตัวเตาบางส่วนคล้ายเรือประทุน จึงเรียกว่า เตาประทุน แบ่งเป็น 3 ส่วน คือ ปล่องไฟ ห้องวางเครื่องปั้นดินเผา และห้องเชื้อเพลิง ตัวเตาเผาขนาดใหญ่ ความยาว 14 เมตร กว้าง 5.60 เมตร และเส้นผ่าศูนย์กลางของปล่องควันไฟยาว 2.15 เมตร เครื่องปั้นดินเผาที่พบมาก คือ ไห ไหสี่หู อ่าง ครก กระปุก ช่อฟ้า กระเบื้องปูพื้น กาน้ำ กระสุนปืนใหญ่ ท่อน้ำดินเผา และประติมากรรมลอยตัวรูปสัตว์ต่าง ๆ