วัดศรีชุม (อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย)

วัดศรีชุม เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปนั่งปางมารวิชัยองค์ใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 11.30 เมตร สูงจากฐานถึงยอดรัศมีเปลว 15 เมตร ซึ่งมีนามว่า "พระอจนะ" มีความหมายว่า ผู้ไม่หวั่นไหว ที่ร่ำลือกันว่าเป็นพระพูดได้ สันนิษฐานกันว่าวัดศรีชุมสร้างตั้งแต่สมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราชและกลายเป็นวัดร้างในสมัยอยุธยาตอนปลาย กระทั่ง พ.ศ. 2495 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงมีโครงการบูรณปฏิสังขรณ์เสียใหม่ วัดศรีชุมมีพระประธานองค์ใหญ่ที่อยู่ภายในมณฑปซึ่งต่างจากวัดทั่วไปที่พระประธานมักอยู่ในโบสถ์ ร่องรอยภาพเขียนจิตรกรรมฝาผนังที่มณฑปแม้จะลบเลือนไปมากแล้วแต่ก็ยังเป็นหลักฐานที่แสดงให้เห็นถึงความสวยงามยิ่งใหญ่ของวัดศรีชุมในอดีต วัดนี้เป็นสถานที่พบศิลาจารึกหลักที่ 2 หรือศิลาจารึกวัดศรีชุม โดยรวมแล้ววัดศรีชุมจึงเป็นอีกวัดหนึ่งที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์อย่างยิ่ง อีกทั้งยังมีความสวยงามของศิลปะสมัยสุโขทัยที่แสดงออกผ่านองค์พระมณฑปเสาวิหารต่าง ๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ จึงเป็นสถานที่ซึ่งน่าสนใจสำหรับนักท่องเที่ยวอีกแห่งหนึ่งของจังหวัดสุโขทัย