ปรางค์กู่

ตั้งอยู่ถนนบรรณาการ บ้านหนองบัว ตำบลในเมือง สร้างขึ้นพุทธศตวรรษที่ 18 โดย "พระไภษัชยคุรุไวฑูรยประภา" ในสมัยเจนละ สมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ครองราชย์ ปรางค์กู่เป็นปราสาทหินสมัยขอมที่มีแผนผัง ลักษณะเช่นเดียวกับปราสาทอโรคยาศาล หรือสถานพยาบาล ในพุทธศตวรรษที่ 18 คือ มีปรางค์ประธานอยู่ตรงกลาง 1 องค์ วิหารหรือบรรณาลัยด้านหน้า 1 หลัง ล้อมรอบด้วยกำแพงศิลาแลง นอกกำแพงตรงมุมทิศตะวันออกเฉียงเหนือมีสระน้ำ 1 สระ ยังคงสภาพสมบูรณ์ ปรางค์ประธานมีผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 5 เมตร ย่อมุมไม้สิบสอง ด้านหน้ามีประตูเข้าออกทำเป็นมุขยื่นออกมา ผนังปรางค์อีก 3 ด้านเป็นประตูหลอก จำหลักภาพตรงกลางเป็นพระพุทธรูปประทับนั่งปางสมาธิ ซึ่งจับท่อนพวงมาลัยไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง ด้านข้างทางซ้ายและขวาจำหลักรูปพระโพธิสัตว์อวโลติเกศวร 4 กร กับรูปนางปรัชญาปารมิตา ด้านหน้ามีทับหลังเช่นกัน สันนิษฐานว่าสลักเป็นภาพเดียวกัน แต่ปัจจุบันลบเลือนมาก ที่ช่องประตูหลอกด้านทิศเหนือยังมีพระพุทธรูปศิลาปางสมาธิ ศิลปะแบบทวาราวดี ขนาดสูง 1.75 เมตร หน้าตักกว้าง 7.5 เมตร ประดิษฐานอยู่หนึ่งองค์ ซึ่งเป็นของที่เคลื่อนย้ายมาจากที่อื่น