วัดใหญ่สุวรรณารามวรวิหาร

โดยภาพเป็นภาพพระพุทธประวัติ ภาพเทพชุมนุมเรียงรายกัน 5 ชั้น บานหน้าต่างเป็นภาพทวารบาล ประตูเป็นภาพชาวต่างชาติที่เข้ามาค้าขายในสมัยอยุธยา และพระเจ้าเสือแห่งกรุงศรีอยุธยา พระราชทานท้องพระโรงหลังหนึ่งเป็นไม้สักทั้งหลังเพื่อให้สร้างเป็นศาลาการเปรียญ ซึ่งมีความสำคัญด้านประวัติศาสตร์และคุณค่าของศิลปกรรมในสมัยอยุธยา บานประตูแกะสลักเป็นลวดลายกระหนก ก้านขดปิดทองงดงาม และธรรมาสน์เป็นบุษบกแกะสลักลงรักปิดทอง ภายในวัดประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย มีพุทธลักษณะงดงาม ด้านหลังพระประธานมีพระพุทธรูปซึ่งช่างได้สร้างให้นิ้วพระบาทมี 6 นิ้ว และพระคันธารราษฎร์ ซึ่งรัชกาลที่ 5 โปรดเกล้าฯ ให้อัฐเชิญมาประดิษฐาน นอกจากนี้ มีหอไตรทรงเรือนไทยเก็บพระไตรปิฎกตั้งอยู่กลางน้ำ พระปรางค์ลักษณะย่อมุมไม้สิบสอง ทั้งสี่ด้านขององค์ปรางค์เป็นซุ้มปูนปั้น โดยด้านล่างเป็นรูปฤาษีอยู่ในซุ้ม ส่วนด้านบนเป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ประดิษฐานในซุ้ม ต่อมาได้มีการสร้างหอไตรเป็นทรงไทยสองชั้น มีระเบียงรอบ หลังคาประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันเป็นลายกระหนกก้านขดและเทพพนม หอระฆัง ซึ่งมีลวดลายปูนปั้นสวยงาม เหตุที่ได้ชื่อว่าวัดใหญ่นั้น น่าจะมาจากพื้นที่ของวัดซึ่งมีขนาด 20 ไร่เศษ ส่วนคำว่า สุวรรณ น่าจะได้จากพระนามของสมเด็จพระสังฆราช (แตงโม) ซึ่งเดิมท่านชื่อ ทอง หรืออาจเป็นนามฉายาของท่านว่า สุวณฺณ ก็ได้ เพราะท่านคือผู้ที่ทำการปฏิสังขรณ์ครั้งสำคัญให้กับวัด อันเป็นสถานศึกษาเดิม และวัดนี้จึงมีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า วัดใหญ่สุวรรณารามในท้ายที่สุด ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ยกวัดใหญ่ฯ ขึ้นเป็นพระอารามหลวง